ผู้เขียน: world2502

10 ประเทศที่ปลอดภัยสำหรับคุณ..หากสงครามโลกครั้งที่ 3 เกิดขึ้น

สงครามโลกครั้งที่ 1 เริ่มต้นเมื่อวันที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) และสิ้นสุดลงในวันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918) โดยกินเวลานานประมาณ 4 ปี โดยเริ่มต้นจากการลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรานซ์ เฟอร์ดินันด์ และขยายความขัดแย้งไปทั่วยุโรปและทั่วโลก มีการต่อสู้ระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและฝ่ายมหาอำนาจกลาง. 

ช่วงเวลาสำคัญ: 

• เริ่ม: 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914)
• สิ้นสุด: 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2461 (ค.ศ. 1918)

เหตุการณ์ที่จุดชนวน: 

• การลอบปลงพระชนม์อาร์ชดยุกฟรานซ์ เฟอร์ดินันด์ รัชทายาทแห่งออสเตรีย-ฮังการี เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2457 (ค.ศ. 1914) ที่เมืองซาราเยโว.

ลักษณะของสงคราม:

• เป็นความขัดแย้งระดับโลกครั้งแรกที่เกี่ยวข้องกับมหาอำนาจหลายประเทศในยุโรปและทั่วโลก. 

มีการใช้เทคโนโลยีการทหารสมัยใหม่ เช่น รถถัง เครื่องบิน และอาวุธเคมี.  เป็นหนึ่งในสงครามที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์ มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากทั้งทหารและพลเรือน

---

สงครามโลกครั้งที่ 2 มีระยะเวลาตั้งแต่ วันที่ 1 กันยายน ค.ศ. 1939 (พ.ศ. 2482) ถึงวันที่ 2 กันยายน ค.ศ. 1945 (พ.ศ. 2488) กินเวลาประมาณ 6 ปี เต็มไปด้วยความขัดแย้งระดับโลกระหว่างฝ่ายสัมพันธมิตรและฝ่ายอักษะ โดยเริ่มต้นจากการที่เยอรมนีบุกโปแลนด์ และสิ้นสุดลงเมื่อเยอรมนีและญี่ปุ่นยอมจำนนต่อฝ่ายสัมพันธมิตร.  

• เริ่มต้น: 1 กันยายน ค.ศ. 1939 (การบุกโปแลนด์ของเยอรมนี). 

สิ้นสุด:

2 กันยายน ค.ศ. 1945 (ญี่ปุ่นยอมจำนนอย่างเป็นทางการหลังการทิ้งระเบิดปรมาณู). 

ระยะเวลา:

ประมาณ 6 ปี. 

คู่สงคราม:

ฝ่ายสัมพันธมิตร (อังกฤษ สหรัฐฯ สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส จีน) ต่อต้านฝ่ายอักษะ (เยอรมนี อิตาลี ญี่ปุ่น). 

เพลงSutter’s Mill – การล้มตายของชนพื้นเมืองอินเดียนแดงเพราะคนอเมริกาแห่ไปขุดทองคำ

กรีนแลนด์ คืออะไร? ทำไมทรัมป์อยากได้?

กรีนแลนด์ หรือ กะลาลิตนูนาต เป็นดินแดนทางเหนือสุดของโลก ตั้งอยู่ในมหาสมุทรอาร์กติกและเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีพื้นที่ประมาณ 2,175,900 ตารางกิโลเมตร มีฐานะเป็นดินแดนปกครองตนเองของประเทศเดนมาร์ก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2499 วิกิพีเดีย

เมืองหลวง: นุก

ทวีป: ทวีปอเมริกาเหนือ

ภาษาทางการ: กรีนแลนด์

ประชากร: 56,836 (พ.ศ. 2567) ธนาคารโลก

สกุลเงิน: โครนเดนมาร์ก

พื้นที่: 2,166,000 ตร.กม.

กลุ่มชาติพันธุ์ (2563): 89.5% อินูอิต (ชนพื้นเมือง); 7.5% เดนมาร์ก; 1.1% นอร์ดิก; 1.9% อื่น ๆ

กรีนแลนด์ (Greenland) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตั้งอยู่ระหว่างมหาสมุทรอาร์กติกและมหาสมุทรแอตแลนติก แม้ทางภูมิศาสตร์จะตั้งอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ แต่ในทางการเมือง กรีนแลนด์เป็น “ดินแดนปกครองตนเอง” ภายใต้อธิปไตยของ ประเทศเดนมาร์ก 

เหตุผลที่ โดนัลด์ ทรัมป์ ให้ความสนใจและอยากซื้อกรีนแลนด์ (ซึ่งเขาเคยเสนอไอเดียนี้ในปี 2019 และกลับมาพูดถึงอีกครั้งในช่วงปี 2024-2025) มีเหตุผลสำคัญหลักๆ 4 ประการ ดังนี้..

1. ความสำคัญทางยุทธศาสตร์ทหาร (Geopolitical Strategy)

กรีนแลนด์ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างสหรัฐฯ ยุโรป และรัสเซีย ทำให้มีชัยภูมิที่สำคัญมากในการควบคุมพื้นที่อาร์กติก

• ฐานทัพอากาศพิทูฟฟิก (Pituffik Space Base): เดิมชื่อฐานทัพอากาศธูเล (Thule Air Base) เป็นฐานทัพที่ตั้งอยู่เหนือสุดของสหรัฐฯ ใช้เป็นสถานีเรดาร์เตือนภัยล่วงหน้าหากมีการยิงขีปนาวุธข้ามทวีปจากรัสเซียหรือขั้วโลกเหนือ
• การเฝ้าระวัง: เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ช่วยให้สหรัฐฯ และ NATO ควบคุมเส้นทางเดินเรือและกิจกรรมทางทหารในมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือได้

2. ทรัพยากรธรรมชาติมหาศาล (Natural Resources)

ภายใต้ชั้นน้ำแข็งหนาทึบของกรีนแลนด์ เชื่อกันว่าเป็นขุมทรัพย์ทรัพยากรที่ยังไม่มีใครแตะต้อง..

• แร่หายาก (Rare Earth Minerals): กรีนแลนด์มีแร่ธาตุสำคัญที่ใช้ในการผลิตสมาร์ทโฟน รถยนต์ไฟฟ้า และเทคโนโลยีทางการทหาร ซึ่งปัจจุบันจีนเป็นผู้ผูกขาดตลาดนี้อยู่
• น้ำมันและก๊าซ: คาดการณ์ว่ามีแหล่งพลังงานมหาศาลอยู่ใต้ท้องทะเล
• น้ำแข็งที่ละลาย: ภาวะโลกร้อนทำให้น้ำแข็งละลายจนเปิดโอกาสให้เข้าถึงทรัพยากรเหล่านี้ได้ง่ายขึ้น และอาจเปิด เส้นทางเดินเรือใหม่ (Northwest Passage) ที่ช่วยร่นระยะเวลาเดินทางระหว่างเอเชียกับยุโรป

3. การคานอำนาจกับรัสเซียและจีน

ปัจจุบันรัสเซียกำลังขยายอิทธิพลทางทหารในเขตอาร์กติกอย่างหนัก ขณะที่จีนก็ประกาศตัวเป็น “รัฐใกล้ขั้วโลก” และพยายามเข้ามาลงทุนโครงสร้างพื้นฐานในกรีนแลนด์ สหรัฐฯ จึงต้องการแสดงตัวเป็นเจ้าของหรือผู้ควบคุมพื้นที่เพื่อสกัดกั้นอิทธิพลของคู่แข่ง

4. มุมมอง “นักอสังหาริมทรัพย์” ของทรัมป์

ทรัมป์มองการซื้อดินแดนเหมือนกับการทำข้อตกลงทางธุรกิจครั้งใหญ่ (The Art of the Deal) โดยเขามองว่ากรีนแลนด์เป็นภาระทางเศรษฐกิจของเดนมาร์ก (ที่ต้องจ่ายเงินอุดหนุนทุกปี) แต่เป็นสินทรัพย์ที่มีมูลค่ามหาศาลสำหรับสหรัฐฯ เหมือนกับการที่สหรัฐฯ เคยซื้อ รัฐอะแลสกา จากรัสเซียเมื่อปี 1867 ซึ่งในตอนนั้นคนก็มองว่าบ้า แต่ปัจจุบันพิสูจน์แล้วว่าคุ้มค่ามหาศาล

---

หมายเหตุ: อย่างไรก็ตาม ทางรัฐบาลเดนมาร์กและกรีนแลนด์ได้ปฏิเสธข้อเสนอนี้อย่างชัดเจนมาโดยตลอด โดยระบุว่า “กรีนแลนด์ไม่ได้มีไว้ขาย” เนื่องจากชาวกรีนแลนด์เป็นมนุษย์ที่มีสิทธิในความเป็นชาติของตนเอง ไม่ใช่สินค้า

การใช้ไม้ซุงมาทำเป็นเกราะเสริมรถถัง หรือเรียกกันว่า “Log Armor”(เกราะซุง) นั้นมีประวัติการใช้ที่น่าสนใจ โดยไม่ได้ถูกสร้างมาตั้งแต่ต้นจากโรงงาน แต่เป็นความพยายามในการ “ดัดแปลง” ของทหารในสนามรบ

FA-50 (เกาหลี)เครื่องบินขับไล่/ฝึกสมรรถนะสูงของกองทัพอากาศไทย

จุดเริ่มต้นและช่วงเวลาที่นิยมใช้ มีดังนี้..

​1. สงครามโลกครั้งที่ 2 (ยุคที่แพร่หลายที่สุด)

​นี่คือช่วงเวลาที่การใช้ไม้หุ้มรถถังเป็นที่รู้จักมากที่สุด โดยมีวัตถุประสงค์หลักต่างกันไปในแต่ละสมรภูมิ:

​แนวรบด้านตะวันออก (โซเวียต vs เยอรมนี): ทหารโซเวียตมักนำท่อนซุงขนาดใหญ่มาผูกไว้ข้างรถถัง T-34 ไม่ใช่แค่เพื่อกันกระสุน แต่ประโยชน์หลักคือเอาไว้ “รองใต้ล้อ” เวลารถถังติดหล่มโคลนหรือหิมะ (Unditching log) อย่างไรก็ตาม มันก็ช่วยลดแรงปะทะของกระสุนหัวระเบิดได้บ้าง

​สมรภูมิแปซิฟิก (สหรัฐฯ vs ญี่ปุ่น): ทหารอเมริกันบนรถถัง M4 Sherman นิยมเอาแผ่นไม้หนาๆ มาแปะข้างตัวรถเพื่อป้องกัน “ระเบิดแม่เหล็ก” และ “ระเบิดขวด” ของทหารญี่ปุ่น ไม้จะช่วยสร้างระยะห่างไม่ให้แม่เหล็กดูดติดเหล็ก และป้องกันความร้อนจากระเบิดเพลิง

​2. สงครามเวียดนาม

​ในช่วงนี้มีการใช้ไม้ในลักษณะของ “เกราะเว้นระยะ” (Spaced Armor) เพื่อป้องกันหัวรบแบบ RPG-7 ซึ่งเป็นระเบิดแรงสูงที่มีอำนาจเจาะทะลวง (HEAT) การที่หัวรบกระทบไม้ก่อนจะทำให้การโฟกัสของลำแสงเจ็ทความร้อนผิดเพี้ยนไปก่อนจะถึงเกราะเหล็กจริง

มารู้จักกับ BM-21 จรวดวินเทจ40ลำกล้องของกัมพูชา

​ทำไมต้องใช้ไม้? (ประสิทธิภาพจริงเป็นอย่างไร)

​แม้ว่าไม้จะไม่สามารถหยุดกระสุนเจาะเหล็กตรงๆ ได้ แต่ทหารเลือกใช้เพราะ:

หาง่าย: หาได้จากป่าหรือซากสิ่งก่อสร้างรอบตัว

​น้ำหนักเบา: ไม่ทำให้เครื่องยนต์ภาระหนักเกินไปเหมือนการเชื่อมแผ่นเหล็กเพิ่ม

​ป้องกันระเบิดติดตัว: ป้องกันระเบิดแบบเหนียว (Sticky bombs) หรือแม่เหล็กไม่ให้ติดกับตัวรถถังโดยตรง

​เชิงจิตวิทยา: ช่วยให้พลประจำรถรู้สึกปลอดภัยขึ้นเมื่อเห็นว่ามีอะไรกั้นระหว่างพวกเขากับศัตรู

​ข้อเสียที่ร้ายแรง

​ในความเป็นจริง เกราะไม้มีข้อเสียที่น่ากลัวคือ “มันติดไฟได้” หากถูกยิงด้วยกระสุนเพลิงหรือระเบิดขวด รถถังอาจกลายเป็นกองไฟเคลื่อนที่ ซึ่งเป็นอันตรายต่อพลขับอย่างมาก..

​ในปัจจุบัน เราจะไม่ค่อยเห็นเกราะไม้แล้ว เพราะเทคโนโลยีเกราะสมัยใหม่เช่น เกราะปฏิกิริยา (ERA) หรือ เกราะคอมโพสิต มีประสิทธิภาพสูงกว่ามาก

สำหรับประเทศไทย การนำไม้มาใช้เป็นเกราะเสริมหรือการดัดแปลงรถถังด้วยไม้นั้น มีปรากฏให้เห็นชัดเจนในช่วง สงครามเวียดนาม (พ.ศ. 2502 – 2518) และต่อเนื่องมาถึงช่วงการสู้รบตามแนวชายแดนในยุค ปราบปรามคอมมิวนิสต์

​จุดประสงค์และบริบทการใช้ในไทยมีดังนี้..

​1. การใช้ในสงครามเวียดนาม (กองพลอาสาสมัคร “จงอางศึก” และ “เสือดำ”)

​ทหารไทยที่ไปรบในเวียดนามได้รับอิทธิพลการดัดแปลงรถถังมาจากกองทัพสหรัฐฯ โดยรถถังหลักที่ไทยใช้ในขณะนั้นคือ M41 Walker Bulldog และรถสายพานลำเลียงพล M113

​การดัดแปลง: มีการนำท่อนไม้หรือซุงขนาดพอเหมาะมาผูกไว้ข้างตัวรถ M113 เพื่อเสริมการป้องกันจากการซุ่มโจมตีด้วยปืนต่อสู้รถถัง (RPG-2 หรือ RPG-7) ของเวียดกง

​เหตุผล: เนื่องจาก M113 มีเกราะเป็นอลูมิเนียมซึ่งค่อนข้างบาง ไม้จะช่วยกระตุ้นให้หัวรบระเบิดทำงานก่อนจะถึงตัวเกราะเหล็ก (Spaced Armor) ช่วยลดอำนาจการเจาะทะลวงได้ในระดับหนึ่ง

​2. การใช้ในภารกิจตามแนวชายแดนไทย (พ.ศ. 2510 – 2520 กว่าๆ)

​ในช่วงที่มีการสู้รบกับผู้ก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ (ผกค.) ในพื้นที่ป่าเขา เช่น ภูหินร่องกล้า หรือดอยยาว-ดอยผาหม่น รถสายพานลำเลียงพล M113 ของกองทัพบกไทยมักมีการนำ “ท่อนไม้” มาติดตั้งไว้

​ประโยชน์หลัก (Unditching Log): ในไทยไม้เหล่านี้มักถูกใช้เป็น “ไม้รองแทรค” มากกว่าจะเป็นเกราะเพียงอย่างเดียว เพราะสภาพภูมิประเทศของไทยเป็นดินโคลนและป่าดิบชื้น รถถังมักจะติดหล่ม ทหารจึงต้องพกท่อนซุงขนาดใหญ่ไว้ข้างรถเพื่อเอาไว้สอดใต้สายพานให้รถปีนออกจากหล่มได้

​ผลพลอยได้: เมื่อผูกไว้ข้างรถ มันจึงทำหน้าที่เป็นเกราะเสริม (Improvised Armor) ไปในตัว

​สรุป

​ไทยเริ่มใช้วิธีนี้อย่างจริงจังตามแบบอย่างกองทัพสหรัฐฯ ตั้งแต่ ช่วงปี พ.ศ. 2510 เป็นต้นมา โดยเน้นไปที่รถเกราะขนาดเบาอย่าง M113 มากกว่ารถถังหลัก และใช้เพื่อวัตถุประสงค์ควบคู่กันทั้งการป้องกันอาวุธต่อสู้รถถังและการกู้รถขณะติดหล่ม

​ในปัจจุบัน รถถังของไทย (เช่น Oplot-T หรือ VT-4) ใช้เกราะปฏิกิริยาแรงระเบิด (ERA) และเกราะคอมโพสิตสมัยใหม่

cr: https://www.wearethemighty.com/articles/5-types-of-extra-armor-added-to-tanks-during-wwii/
https://photos.jibble.org/Vehicles/Tanks/Bovington%20Tank%20Museum/Finnish%20Stug%20II..
https://web.facebook.com/terdpong.vannarak.2025

FA-50 ของไทย คือ เครื่องบินขับไล่/ฝึกสมรรถนะสูง รุ่น T-50TH ที่กองทัพอากาศไทยจัดหามาใช้งาน เพื่อภารกิจฝึกนักบินขั้นสูงและภารกิจโจมตีเบา โดยเป็นรุ่นที่ได้รับการปรับปรุงขีดความสามารถให้เทียบเท่ากับ FA-50 Block 10 มีปืนกล 20 มม. และติดตั้งระบบชี้เป้า Sniper ATP ทำให้มีความทันสมัยและใช้งานได้หลากหลาย. 

ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับ FA-50 (T-50TH) ของไทย:

• ผู้ผลิต: บริษัท Korea Aerospace Industries (KAI) ร่วมกับ Lockheed Martin.
• บทบาท: เครื่องบินขับไล่โจมตีเบา และเครื่องบินฝึกนักบินขั้นสูง.
• จำนวน: กองทัพอากาศไทยมีประจำการแล้ว 14 ลำ และมีแผนจัดหาเพิ่มอีก 2 ลำในอนาคต.
• ประจำการ: ฝูงบิน 401 กองบิน 4 (ตาคลี).
• ความสามารถ:
  • ความเร็วเหนือเสียง (Supersonic).
  • มีปืนกล M-197 ขนาด 20 มม. 3ลำกล้อง.
  • สามารถติดตั้งกระเปาะชี้เป้า Sniper ATP เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการโจมตี.
  • สามารถติดตั้งอาวุธได้หลากหลาย เช่น ระเบิดนำวิถี, จรวด. 

ทำไมถึงเรียกว่า FA-50 สำหรับกองทัพอากาศไทย:
แม้จะเรียกว่า T-50TH ในแง่ของการจัดหา แต่ได้รับการปรับปรุงให้มีขีดความสามารถเทียบเท่ารุ่นโจมตี FA-50 Block 10 จึงเป็นที่รู้จักในฐานะเครื่องบินรบที่มีความสามารถครบครันสำหรับกองทัพอากาศไทย 

เครื่องบินฝึก T-50/TA-50 โกลเดนอีเกิล

T-50 ถูกออกแบบเพื่อเป็นเครื่องบินไอพ่นความเร็วเหนือเสียงเพื่อภารกิจฝึกไอพ่นขั้นสูงและฝึกขับไล่ขั้นต้น ตัวเครื่องมีระบบควบคุมการบิน Fly-by-Wire แบบดิจิทัลเต็มรูปแบบ ห้องนักบินติดตั้งจอแสดงผลแบบ MFD และ HUD เช่นเดียวกับเครื่องบินขับไล่ยุคใหม่ ทำให้นักบินสามารถถ่ายทอดทักษะไปยัง F-16, F-35 หรือเครื่องบินขับไล่รุ่นอื่นจากสหรัฐโดยตรง

TA-50 เป็นรุ่นเพิ่มขีดความสามารถ โดยติดตั้งเรดาร์ Pulse-Doppler สามารถตรวจจับเป้าหมายทางอากาศและภาคพื้นได้ พร้อมรองรับมิสไซล์อากาศสู่อากาศ แบบ AIM-9 ไซด์ไวน์เดอร์ และมิสไซล์อากาศสู่ผิวพื้นแบบ AGM-65 มาเวอร์ริก รวมถึงระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์และดาวเทียม T-50/TA-50 ติดตั้งเครื่องยนต์ F404-GE-102 ที่มีกำลังขับสูงช่วยให้มีสมรรถนะการบินเทียบเท่าเครื่องบินขับไล่เบา สามารถทำภารกิจคุ้มกันน่านฟ้า การโจมตีสนับสนุนภาคพื้น และการลาดตระเวนติดอาวุธได้อย่างมีประสิทธิภาพ.

เครื่องบินขับไล่เบา FA-50 ไฟทิงอีเกิล

FA-50 Block 1/2

FA-50 Block 1 เป็นรุ่นขับไล่เวอร์ชันแรกที่พัฒนาจาก TA-50 โดยติดตั้งเรดาร์ EL/M-2032 ทำให้ตรวจจับและติดตามเป้าหมายทางอากาศและภาคพื้นได้ดียิ่งขึ้น อาวุธที่รองรับมีทั้ง AIM-9, AGM-65, ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์ GBU-12 และระเบิดธรรมดา จึงเหมาะกับการปฏิบัติการรบเบา การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด และคุ้มกันน่านฟ้าในระดับพื้นฐาน ต่อมาใน Block 2 มีการติดตั้งเดต้าลิงก์ Link-16 รับส่งข้อมูลขั้นพื้นฐาน นอกจากนี้ยังรองรับระเบิด JDAM (GBU-31/32/38), CBU และสามารถติดกระเปาะชี้เป้า

FA-50 Block 10/50

FA-50 Block 10 ยังคงใช้เรดาร์เหมือน Block 1 (แต่สามารถอัปเกรดเป็น AESA) บล็อกนี้เสริมขีดความสามารถด้านอาวุธแม่นยำและระบบภารกิจ มีการเพิ่มกระเปาะชี้เป้า AN/AAQ-33 Sniper ทำให้สามารถใช้ระเบิด GBU-12 Paveway II (500 ปอนด์) ได้ด้วยตนเองไม่ต้องพึ่งการชี้เป้าจากภายนอก นอกจากนี้ยังรองรับ AIM-9 Sidewinder, AGM-65 Maverick และอาวุธทิ้งสู่พื้น

Block 50 พัฒนาต่อจาก Block 10 ใช้เรดาร์เหมือนเดิม เพิ่มเครื่องรับสัญญาณเรดาร์ (RWR) เพื่อให้นักบินรู้ตัวเมื่อถูกล็อกเป้า รวมถึงติดตั้งระบบตรวจจับไฟไหม้และอุปกรณ์ปล่อยเป้าลวง (chaff/flare) รองรับเดต้าลิงก์ Link-16 ขั้นสูงกว่าซึ่งทำงานประสานกับระบบเตือนภัย

FA-50 Block 20/70

Block 20 เป็นบล็อกที่เปิดประตูสู่การรบสมัยใหม่ ก้าวขึ้นสู่การเป็นเครื่องบินขับไล่พหุภารกิจ บล็อกนี้เริ่มติดตั้งเรดาร์ AESA ซึ่งตรวจจับดีขึ้นและทนต่อการก่อกวนทางอิเล็กทรอนิกส์ เมื่อผสมกับซอฟต์แวร์ใหม่ทำให้ บล็อกนี้รองรับมิสไซล์ AIM-120 AMRAAM สำหรับการยิงนอกระยะสายตา และรองรับ AGM-88E AARGM สำหรับการข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก

Block 70 ใช้เรดาร์ AESA รุ่นเดียวกับ Block 20 แต่เป็นสเปกที่ขยายขีดความสามารถให้ทำงานร่วมกับจอภาพแบบติดหมวก (HMD) ระบบอิเล็กทรอนิกส์ประมวลผลเร็วขึ้น รองรับมิสไซล์ AIM‑9X ที่ล็อกเป้าได้เพียงแค่หันศรีษะไปมองเป้าหมาย

กองทัพอากาศไทย

การจัดหา T-50/FA-50 ของกองทัพอากาศไทยแบ่งออกเป็น 4 ระยะ ซึ่งแต่ละระยะมีความแตกต่างกัน ระยะที่ 1 เป็นการจัดหา T-50TH จำนวน 4 ลำ เข้าประจำการในปี 2015 เพื่อใช้ฝึกขับไล่ขั้นต้น รุ่นนี้ยังไม่มีเรดาร์หรือระบบอาวุธ จึงเหมาะสำหรับการฝึกต้นก่อนขึ้นใช้งานเครื่องบินขับไล่จริง ต่อมาในระยะที่ 2 จัดหา T-50TH เพิ่มเติม 8 ลำ แต่ได้รับการปรับปรุงระบบอิเล็กทรอนิกส์ภายในบางส่วนให้ทันสมัยขึ้น แต่ยังไม่สามารถติดมิสไซล์ ต่อมาในระยะที่ 3 กองทัพอากาศปรับปรุงเครื่องบินเดิมจำนวน 2 ลำให้มีขีดความสามารถเทียบเท่า Block 10 โดยติดตั้งเรดาร์ EL/M-2032 ระบบ RWR และระบบเป้าลวง ทำให้สามารถใช้อาวุธบางอย่าง ต่อมาในระยะที่ 4 เป็นการจัดหา FA-50TH Block 10 อีก 2 ลำ

10 อันดับเครื่องบินขับไล่ที่ดีที่สุดในโลก ปี 2568 Gripenก็ติดอันดับ

cr: https://th.wikipedia.org/wiki/T-50
https://www.google.com/TifNjcjGpeS_GVLXuv1

“10 อันดับเครื่องบินขับไล่ที่ดีที่สุดในโลก (มุมมองปี 2025)” พร้อมรายละเอียดแบบย่อและแหล่งอ้างอิง(อันดับอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามหน่วยงานที่จัดลำดับในความสำคัญแต่ละเรื่อง) ..

best fighter jet in the world

1. Lockheed Martin F-22 Raptor (สหรัฐฯ)
   บทบาท: ครองอากาศ/โจมตีจำกัด | เข้าประจำการ: 2005
   จุดเด่น: ล่องหนขั้นสูง, ซูเปอร์ครูซ, เรดาร์ AESA AN/APG-77, ฟิวชันเซนเซอร์ระดับสูงสุดสำหรับยุค 5th gen ด้านอากาศสู่อากาศ.

2. Lockheed Martin F-35A/B/C Lightning II (สหรัฐฯ)
   บทบาท: อเนกประสงค์ “omni-role” | เข้าประจำการ: 2015–ปัจจุบัน
   จุดเด่น: ล่องหน+ฟิวชันเซนเซอร์, DAS/EO-DAS, AN/APG-81 AESA, เครือข่าย-ศูนย์กลาง; โครงการอัปเกรด Block 4 ยังเดินหน้าเพิ่มอาวุธ/เซนเซอร์. Lockheed MartinThe Aviationist

3. Chengdu J-20 “Mighty Dragon” (จีน)
   บทบาท: ครองอากาศ/สกัดกั้น-ระยะไกล | เข้าประจำการ: ~2017–ปัจจุบัน
   จุดเด่น: ล่องหน, AESA, ขีปนาวุธ PL-15 ระยะไกล; ขนาดกองกำลังและสมรรถนะพัฒนาต่อเนื่องตามการประเมินของ Janes/รายงานเปิดเผย. Default

4. Sukhoi Su-57 “Felon” (รัสเซีย)
   บทบาท: อเนกประสงค์ยุคที่ 5 | เข้าประจำการ: ผลิตต่อเนื่องจำนวนจำกัด
   จุดเด่น: ความคล่องตัวสูง+เวกเตอร์แรงขับ, เซนเซอร์หลายแบนด์, บรรทุกอาวุธภายใน; ผู้ผลิตยืนยันการส่งมอบล็อตใหม่ในปี 2024–25. uacrussia.rurostec.ru

5. Dassault Rafale F4 (ฝรั่งเศส)
   บทบาท: “omni-role” สมดุลอากาศ-พื้น | สถานะ: มาตรฐาน F4.1 เข้าประจำการแล้ว
   จุดเด่น: การเชื่อมต่อ/ฟิวชันข้อมูลดีขึ้น, HMD Thales Scorpion, อาวุธ MICA-NG/AASM, การป้องกันตนเอง SPECTRA รุ่นปรับปรุง. Dassault AviationAviation International NewsThales Group

6. Eurofighter Typhoon (ECRS Mk 1/Mk 2) (ยุโรป)
   บทบาท: ครองอากาศ-มัลติโรล | สถานะ: อัปเกรดเรดาร์ Captor-E เริ่มใช้งาน/ทดสอบ
   จุดเด่น: AESA บนฐานหมุน “กวาดมุมกว้าง” (wide field-of-regard) ช่วยสแกนพร้อมทำ EW; โครงการ Mk 2 ของสหราชอาณาจักรกำลังบูรณาการ. AirbusThe War ZoneEurofighter Typhoon

7. Boeing F-15EX “Eagle II” (สหรัฐฯ)
   บทบาท: ครองอากาศ/บรรทุกอาวุธหนัก | สถานะ: ส่งมอบและเข้าประจำการเพิ่ม
   จุดเด่น: เรดาร์ AESA AN/APG-82(V)1, ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ EPAWSS, เพย์โหลดมาก/พิสัยไกล เหมาะยิงอาวุธ BVR จำนวนนับมาก. MediaRoom

8. Boeing F/A-18E/F Super Hornet Block III (สหรัฐฯ)
   บทบาท: เรือบรรทุกเครื่องบิน/มัลติโรล | สถานะ: Block III ผลิตใหม่+ปรับปรุงฝูงบิน
   จุดเด่น: โครงสร้างยืดอายุ, ห้องนักบิน 10×19 นิ้ว, ลิงก์-ข้อมูล/คอมพิวต์ DTP-N, การเซนเซอร์แบบเครือข่าย, เตรียมรองรับ IRST21. WikipediaThe Aviationist

9. Saab JAS 39E “Gripen E” (สวีเดน/บราซิล)
   บทบาท: มัลติโรลน้ำหนักเบา/คุ้มค่า | สถานะ: ส่งมอบให้สวีเดน-บราซิล, เข้าฝึก-ปฏิบัติการ
   จุดเด่น: เรดาร์ AESA Raven ES-05 (หน้ากากหมุน ให้ FoR กว้างกว่า ±100°), IRST Skyward-G, สงครามอิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่, ค่าดำเนินงานต่ำ. Start+1leonardo.us

10. Lockheed Martin F-16V Block 70/72 (สหรัฐฯ)
    บทบาท: มัลติโรล “Gen 4.5” | สถานะ: สายการผลิตใหม่/ส่งออกกว้าง
    จุดเด่น: เรดาร์ AESA APG-83, จอใหญ่ “Center Display Unit”, โครงสร้างอายุยืน, อัพเกรดยุทธวิธีสอดคล้องยุคเครือข่าย-ศูนย์กลาง. MediaRoom

หมายเหตุวิธีจัดอันดับ (ย่อ): พิจารณาความสมบูรณ์การปฏิบัติการ (operational maturity), ความล่องหน/เซนเซอร์/ฟิวชันข้อมูล, ความสามารถอากาศสู่อากาศระยะไกล (BVR) และศักยภาพอัปเกรดในทศวรรษหน้า โดยหลีกเลี่ยงแบบที่ยังไม่เข้าประจำการเต็มรูปแบบ.

เจาะลึกความมหัศจรรย์ทางวิศวกรรมของ B-2 Spirit หนึ่งในเครื่องบินทิ้งระเบิดที่มีความฉลาดและร้ายกาจที่สุดในโลก

เครื่องบิน F-22 Raptor เป็นเครื่องบินขับไล่ล่องหน (Stealth Fighter) รุ่นที่ 5 ของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (USAF) ที่พัฒนาโดย Lockheed Martin ร่วมกับ Boeing จุดเด่นคือเป็นเครื่องบินที่รวมความสามารถทั้งด้าน ความเร็ว, การล่องหน, ความคล่องตัวสูง และระบบอาวุธล้ำสมัย

---

รายละเอียดสำคัญของ F-22 Raptor

🔹 ข้อมูลทั่วไป

• ประเภท: เครื่องบินขับไล่ครองอากาศ (Air Superiority Fighter) + โจมตีภาคพื้น (Multirole)

• ผู้ผลิต: Lockheed Martin (หลัก), Boeing, Pratt & Whitney (เครื่องยนต์)

• เข้าประจำการ: ปี ค.ศ. 2005

• จำนวนสร้างทั้งหมด: ประมาณ 195 ลำ (รวมเครื่องต้นแบบ)

• ราคา: ประมาณ 150 ล้านดอลลาร์สหรัฐ/ลำ (ไม่รวมค่า R&D)

---

🔹 ข้อมูลทางเทคนิค

• ความยาว: 18.92 เมตร

• ความกว้างปีก: 13.56 เมตร

• ความสูง: 5.08 เมตร

• น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด (MTOW): ~38,000 กิโลกรัม

---

Geran-2 โดรนพลีชีพของรัสเซีย บินได้ไกล1,000–2,000 กม. บรรทุกหัวรบน้ำหนัก 30–50 กก.

🔹 เครื่องยนต์

• Pratt & Whitney F119-PW-100 จำนวน 2 เครื่อง

• มี Thrust Vectoring (หันทิศทางแรงขับ) ช่วยให้เคลื่อนที่ได้คล่องตัวสูงมาก

• แรงขับรวม: 70,000 ปอนด์ (31,750 กิโลกรัมแรง)

• Supercruise: สามารถบินเร็วเหนือเสียงได้ต่อเนื่อง โดยไม่ต้องใช้ Afterburner

---

🔹 สมรรถนะ

• ความเร็วสูงสุด: Mach 2.25 (~2,410 กม./ชม.)

• เพดานบิน: >20,000 เมตร

• รัศมีปฏิบัติการ: ~850 กม. ต่อภารกิจ (Combat radius)

• พิสัยบินไกลสุด: ~2,960 กม.

---

🔹 ระบบเรดาร์และอิเล็กทรอนิกส์

• เรดาร์ AN/APG-77 AESA (Active Electronically Scanned Array)

• ระบบ Stealth ลดการสะท้อนเรดาร์

• มี Sensor Fusion รวมข้อมูลจากเรดาร์, IR, และระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์

---

🔹 อาวุธ

📍 ติดตั้งภายใน (เพื่อคงความล่องหน):

• ปืนกล M61A2 Vulcan 20 มม. (450 นัด)

• อาวุธอากาศสู่อากาศ: AIM-120 AMRAAM, AIM-9 Sidewinder

• อาวุธโจมตีภาคพื้น: JDAM, Small Diameter Bomb

📍 ติดตั้งภายนอก (เมื่อไม่เน้นล่องหน):

• ขีปนาวุธ, ระเบิดนำวิถี, ถังเชื้อเพลิงเสริม

---

🔹 จุดเด่น

1. ล่องหน – ยากต่อการตรวจจับด้วยเรดาร์ศัตรู

2. Supercruise – บินเร็วเหนือเสียงได้ยาวนานโดยไม่ใช้เชื้อเพลิงสิ้นเปลืองมาก

3. คล่องตัวสูง – ด้วย Thrust Vectoring และการออกแบบแอโรไดนามิก

4. ระบบ Avionics ล้ำสมัย – รวมข้อมูลจากหลายเซ็นเซอร์ให้นักบินตัดสินใจได้เร็ว

---

🔹 ข้อจำกัด

• ราคาแพงมาก ทำให้การผลิตหยุดในปี 2012

• สหรัฐฯ ไม่อนุญาตให้ส่งออก (แตกต่างจาก F-35 ที่ขายพันธมิตรได้)

• เทคโนโลยีบางอย่างเริ่มถูกท้าทายจาก F-35, Su-57 (รัสเซีย), J-20 (จีน)

‘โดรนพิฆาตShahed’จากอิหร่าน – อาวุธเด็ดของรัสเซียในสงครามยูเครน

โดรนพลีชีพของรัสเซีย บินได้ไกล1,000–2,000 กม. บรรทุกหัวรบน้ำหนัก 30–50 กก.

รุ่นหลักที่รัสเซียใช้งานGeran-2 (Shahed-136 ของอิหร่าน)

.

Geran-2 (Shahed-136 เวอร์ชันรัสเซีย)

โครงสร้างและระบบหลัก

• ระบบนำวิถี (Navigation)

  • ใช้ GLONASS (ดาวเทียมนำทางของรัสเซีย) ผสมกับ GPS/INS เพื่อความแม่นยำ

  • INS (Inertial Navigation System) ทำงานเมื่อ GPS ถูกรบกวนด้วย ระบบต้านสงครามอิเล็กทรอนิกส์ (anti-jamming)

  • เวอร์ชันใหม่ติด กล้องอินฟราเรด + คอมพิวเตอร์วิชั่น เพื่อบินกลางคืนและเลือกเป้าหมายท้ายภารกิจ

• ระบบขับเคลื่อน

  • เครื่องยนต์ลูกสูบ MD550 หรือเทียบเท่า (2 สูบ, 50–55 แรงม้า) ใช้น้ำมันเบนซิน (AVGAS)

  • ใบพัดแบบ push-prop ติดท้าย

• ระบบควบคุม

  • ปกติเป็น autopilot ใช้เส้นทางที่ตั้งค่าไว้ (waypoints)

  • รุ่นอัปเกรดสามารถรับคำสั่งปรับทิศทางผ่านลิงก์ดาวเทียม (บางรายงานอ้างว่ามีการใช้ Starlink หรือเทียบเท่า)

• ระบบสื่อสาร

  • ลิงก์วิทยุคลื่น UHF/VHF หรือดาวเทียม ใช้สำหรับอัปเดตเป้าหมายในขั้นตอนสุดท้าย

• ระบบบรรทุกอาวุธ

  • หัวรบแรงสูง (HE) 30–50 กก., มีทั้งแบบระเบิดกระจาย (fragmentation) และเทอร์โมบาริก

• เป็นโดรนที่พัฒนามาจาก Shahed‑136 ของอิหร่าน แต่รัสเซียผลิตเองในชื่อ Geran‑2 โดยมีการปรับใช้เทคโนโลยีภายในแบบ GLONASS และควบคุมผลิตภัณฑ์เอง PBS+15Wikipedia+15The Washington Post+15

• ตัวโดรนมีความยาว ~3.5 m และปีกกว้าง ~2.5 m

• ความเร็วบินประมาณ 185 กม./ชม. พิสัยสูงสุดประมาณ 1,000–2,000 กม. (ต่างยอมรับกันว่าไกลสุด 2,000 กม.) Wikipediavietnam.vnVoice of America

• บรรทุก หัวรบน้ำหนัก 30–50 กก., บางเวอร์ชันเตรียมติดตั้งเทอร์โมบาริกเพื่อทำลายที่มั่น

• มีระบบกล้องอินฟราเรด และระบบควบคุมภาพอัลกอริธึม ใช้ในภารกิจกลางคืนและแม่นยำขึ้น

ZALA Lancet (Item 51/52/53)

• ผลิตโดยบริษัท ZALA Aero (ภายใต้ Kalashnikov) ตั้งแต่ปี 2019

• มีพิสัยบิน ~40 กม., บรรทุกหัวรบ 3–5 กก., ความเร็วบินจาก 110 กม./ชม. และดิ่งลงถึง 300 กม./ชม.

• แบ่งเป็นรุ่น Lancet‑1, Lancet‑3, Product‑53 (หรือ Izdeliye‑53) ซึ่งมีการพัฒนาความสามารถอัตโนมัติ และส่งเป็นกลุ่ม (swarm) ได้

• ใช้ระบบนำวิถีภาพ (TV-guidance) ซึ่งผู้ควบคุมสามารถเลือกเป้าหมายช่วงท้ายภารกิจได้

• เคยใช้โจมตีรถถัง T‑84 และอุปกรณ์ป้องกันทางอากาศ Stormer HVM

---

จุดแข็งและกลยุทธ์การใช้งาน

• ต้นทุนต่ำ: Geran‑2 มีราคาผลิตในรัสเซียประมาณ $20,000–35,000 เหรียญ/หน่วย ส่วน Shahed‑136 ดั้งเดิมอยู่ที่ $193,000/หน่วย แต่ต้นทุนจริงอาจต่ำกว่า

• ใช้เพื่อปฏิบัติการขนาดใหญ่: โดรนถูกส่งเข้าทำลายโครงสร้างพื้นฐาน, จุดยุทธศาสตร์ และสร้างผลทางจิตวิทยาให้ศัตรู

• ผลิตจำนวนมาก: โรงงานในเมือง Yelabuga รัสเซียประกาศสามารถผลิต Geran‑2 จำนวนหลายหมื่นตัว และแม้จะใช้แรงงานเยาวชน

• ปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง: เพิ่มความสามารถในการบินกลางคืน, ใช้เซ็นเซอร์อินฟราเรด, ติดดาวเทียม Starlink เพื่อควบคุมระยะไกลขึ้น และอื่น ๆ

---

บทบาทในสนามรบ

• Lancet ถูกใช้แพร่หลายโดยกองกำลังรัสเซียเพื่อโจมตีรถถัง, ปืนครก, และอุปกรณ์ทหารของยูเครนโดยตรง

• Geran‑2 ถูกใช้ในปฏิบัติการกลางคืนและโจมตีโครงสร้างพลเรือน เช่น โครงข่ายพลังงาน น้ำ และอาคารยุทธศาสตร์ในเคียฟ WikipediaISPI

---

.

. .

เปรียบเทียบสรุป

เบื้องต้นมีรายงานชัดเจนว่า กระทรวงกลาโหมกัมพูชา กำลังพิจารณาซื้อโดรนจากจีนซึ่งเป็นโดรนลาดตระเวนระยะไกล (long‑endurance surveillance UAV) โดยระบุรุ่นเบื้องต้นดังนี้..

---

△CW‑40D สามารถบังคับได้ไกลกว่าร้อยก.ม.

📌 ยี่ห้อ/รุ่นที่กัมพูชากำลังพิจารณา

• CW‑15 และ CW‑40 — โดรนสอดแนมระยะไกล ที่ผลิตโดย China National … (ชื่อบริษัทเต็มยังไม่เปิดเผยชัดเจนในสื่อ)
  รายงานระบุว่ากำลังอยู่ในขั้นตอน ศึกษาและพิจารณาการจัดหา โดยเน้นด้านการลาดตระเวนบินระยะไกลเพื่อเสริมความมั่นคงของประเทศในปี 2024–25 khmertimeskh.com+1en.wikipedia.org+1

---

🔍 รายละเอียดที่ทราบ

• ยังไม่มีรายงานยืนยันว่ากัมพูชาได้สั่งซื้อหรือได้รับมอบโดรนทั้งสองรุ่นแล้ว — ขณะนี้เป็นแค่ การพิจารณาในขั้นต้น เท่านั้น

• ยังไม่มีข้อมูลทางการว่ารุ่น CW-15 หรือ CW-40 ถูกนำเสนอผ่านข้อตกลงรัฐบาลต่อรัฐบาล (G2G) หรือผ่านรัฐวิสาหกิจด้านอาวุธของจีน เช่น CASC หรือ AVIC

• จึงยังไม่รู้ชัดว่า CW-15/40 มีความสามารถครบวงจร เช่น ระบบติดตั้งกล้องความร้อน, ใช้ SatCom, payload สูง, และสามารถบรรทุกอาวุธ (strike-capable) หรือไม่ ?— แต่ดูเหมือนจะเน้นไปที่ โดรนลาดตระเวนไม่ติดอาวุธ (surveillance only)

---

✅ สรุป

มารู้จักกับ BM-21 จรวดวินเทจ40ลำกล้องของกัมพูชา

**  

PHL-03 จรวดหลายลำกล้องขนาดใหญ่ของจีน มีพิสัยยิงไกลอานุภาพรุนแรง และกัมพูชากำลังจะใช้ยิงเข้ามาในไทย

.

มารู้จักกับ BM-21 จรวด40ลำกล้องของกัมพูชา

ขีปนาวุธ PHL-03 (หรือบางครั้งเรียกว่า AR2 MLRS) เป็นระบบจรวดหลายลำกล้อง (Multiple Launch Rocket System – MLRS) ขนาดใหญ่ของจีนที่มีพิสัยไกลและอานุภาพรุนแรงมาก ใช้สำหรับการยิงถล่มเป้าหมายพื้นที่ขนาดใหญ่ เช่น กองกำลังหรือยุทโธปกรณ์ศัตรูในแนวรบ โดยพัฒนาจากระบบ BM-30 Smerch ของรัสเซีย..

---

🔹 ข้อมูลสำคัญของ PHL-03

มารู้จักกับ BM-21 จรวดวินเทจ40ลำกล้องของกัมพูชา